اثرات مخرب روانی 4 دهه جنگ/نیمی از جمعیت افغانستان از اختلالات روانی رنج می‌برند

دهه‌ها جنگ در افغانستان تعداد زیادی تلفات داشته است. «دیده‌بان حقوق بشر» می‌گوید که نیمی از جمعیت افغانستان از بیماری روانی رنج می‌برند.

به گزارش جامعه پرس به نقل از «د مدیا لاین»، بیشتر افراد کشور پس از 40 سال جنگ از اختلالات روانی رنج می‌برند.

دهه‌ها جنگ در افغانستان تعداد زیادی تلفات داشته است. «دیده‌بان حقوق بشر» می‌گوید که نیمی از جمعیت افغانستان از بیماری روانی رنج می‌برند و «سازمان سلامت جهانی» با استناد به نظرسنجی « ملی سلامت روان سال 2018 افغانستان» دریافت که بیش از دو سوم افغان‌ها یک یا چند تجربه آسیب‌زا(روانی) را پشت سر گذاشته است.

«مسلم شیرزاد» سخنران دانشگاهی چندین دانشگاه افغانستان شامل دانشگاه ماشال کابل گفت: فکر نمی‌کنم پس از چهار دهه جنگ بتوانید خانواده‌ای را پیدا کنید که یکی از عزیزانش را از دست نداده باشد.

اگرچه سازمان سلامت جهانی هشدار داده است که تعداد واقعی این آمار احتمالا بیشتر است، حداقل یک میلیون افغان افسردگی دارند و تعدادی بیشتر از یک میلیون از اضطراب  یا بیماری‌های روانی رنج می‌برند.

همزمان نظرسنجی ملی 2018 دریافت که حدود 300 روانشناس برای ارائه خدمات به 32 میلیون جمعیت افغانستان وجود دارد.

کمبود خدمات و افراد حرفه‌ای در زمینه سلامت روان از مشکلات مهمی است که موجب بحران سلامت روان افغانستان شده است.

«فاطمه جعفری» فعال اجتماعی-روانشناس در کمپین صلح ذهنی افغانستان(کمپین ملی آگاهی سلامت روان ) گفت: تعدادی روانشناس در مناطق شهری مانند کابل وجود دارند اما در مناطق روستایی و شهرهای کوچک‌ترسخت است که کسی را برای کمک پیدا کنیم.

اگرچه حتی در شهرهای بزرگ هم خدمات ارائه شده محدود می‌باشد.

این فعال اجتماعی و روانشناس افزود: بیمارستان‌های کمی وجود دارد اما آنها برای بیماران شدید روانی هستند. آنها مشاوره نمی‌دهند و روانشناس‌ها فقط  دارو تجویز می‌کنند.

جعفری ادامه داد: فقط سه مرکز مشاوره‌دهی در کابل می‌شناسم و کار می‌کنم. مردم باید بدانند که چنین خدماتی وجود دارد.

آن دسته از کسانی که خوش شانس هستند تا به این خدمات دسترسی داشته باشند همیشه به این معنا نیست که پولی بپردازند.

این روانشناس تاکید کرد: گران است و به همین دلیل است که می‌بایست خدمات دولتی باشد.

دولت افغانستان برای سال‌های 2019 تا 2023 یک استراتژی سلامت روان را تنظیم کرده است که شامل آموزش و تایید متخصص بیشتر سلامت روان می‌باشد.

در حالی که دولت شروع به ایجاد تغییراتی کوچک کرده است اما جعفری هنوز هم با پاسخ آنها قانع نیست.

وی بیان کرد: بیماری روانی چیزی است که به طور کامل نادیده یا فراموش شده است. برای پیشرفت در وضعیت موجود دولت می‌بایست دانشجوهای فارغ‌التحصیل شده را از برنامه‌های روانشناسی امروز در پروسه تاییدیه شامل کند.

جعفری با ابراز تعجب از نبود چنین برنامه‌ای اضافه کرد: چنین بیمارانی نمی‌توانند حتی یک بخش داشته باشند و از این محروم هستند.

دولت آموزشهایی برای آن دسته از افرادی که علاقمند هستند تا در این زمینه کار کنند را معرفی کرده است اما طبیعت کوتاه مدت این برنامه ها و نبود حق انتخاب احتمالا مشکلات بیشتری را در آینده ایجاد خواهد کرد.

خانم جعفری گفت: حتی شخصی که فقط کلاس نهم را گذرانده است می‌تواند آن آموزش را پشت سر بگذارد و در مدت دو ماه به یک مشاور معتبر تبدیل شود.

وی در این برنامه‌ها از آموزش گسترده‌تر مردم حمایت کرد.

جعفری تصریح کرد که جهل درباره سلامت روان باعث همه‌گیری این بیماری روانی شده است.

این فعال اجتماعی ادامه داد: مردم نمی‌دانند که بیماری روانی چیست…بیشتر مردم ما به مدرسه نرفتند و نمی‌دانند چطور بنویسند و بخوانند. برای آنها سخت است تا درک کنند که روانشناس چیست.

دکتر عایشه احمد سخنران سلامت روان در دانشگاه جرج لندن و سخنران افتخاری در موسسه سلامت جهانی دانشگاه لندن گفت که پرداختن به بحران سلامت روان در افغانستان باید شامل کاهش نشانه‌های بیماری و صلح پایدار باشد.

«پاکتیوال» محقق شمال آفریقا و خاورمیانه و فعال حقوق بشر افغانستان نیز گفت که دولت باید برای کاهش بیماری روانی در کشور باید برنامه صلح را دنبال کند.

وی افزود: پروسه صلح مردم را به زندگی برمی‌گرداند و آنها را برای آینده بهتر امیدوار می‌کند. صلح میان طالبان و آمریکا می‌تواند خوشبختی و صلح برای مردم به ارمغان بیاورد. این احتمالا بهترین چیز برای افغانستان باشد.